Muslim Health Connect
Muslim Health Connect
  • Home
  • About Us
  • Resources
  • Free Clinics
  • Food Pantries
  • Contact Us
  • More
    • Home
    • About Us
    • Resources
    • Free Clinics
    • Food Pantries
    • Contact Us
  • Home
  • About Us
  • Resources
  • Free Clinics
  • Food Pantries
  • Contact Us

Languages

English

English

English

Learn More

عربي

English

English

Learn More

اردو

English

فارسی

Learn More

فارسی

English

فارسی

Learn More

English - Gestational Diabetes

Gestational diabetes is a condition that develops during pregnancy when the body is unable to properly regulate blood sugar levels. It occurs when pregnancy-related hormonal changes interfere with insulin function, leading to elevated glucose levels in the blood. Gestational diabetes typically develops during the second or third trimester and usually resolves after delivery, but it requires careful monitoring to protect the health of both the pregnant individual and the baby.


Many people with gestational diabetes may not experience noticeable symptoms, which is why routine screening during pregnancy is essential. When symptoms do occur, they may include increased thirst, frequent urination, fatigue, or blurred vision. Because these symptoms can overlap with normal pregnancy changes, gestational diabetes often goes undetected without proper testing. If left unmanaged, high blood sugar levels can affect fetal growth and pregnancy outcomes.


Gestational diabetes can increase the risk of several pregnancy-related complications. Babies born to individuals with poorly controlled blood sugar may grow larger than average, which can make delivery more difficult and increase the likelihood of birth injuries or cesarean delivery. There is also a higher risk of preterm birth, low blood sugar in the newborn after birth, breathing difficulties, and jaundice. In some cases, gestational diabetes may increase the risk of stillbirth if not properly managed.


Pregnant individuals with gestational diabetes may also face health risks. These include an increased chance of developing high blood pressure or preeclampsia during pregnancy. Additionally, people who experience gestational diabetes have a higher likelihood of developing type 2 diabetes later in life. Lifestyle factors, genetic predisposition, age, excess weight, and a family history of diabetes can all increase the risk of developing gestational diabetes.


The exact cause of gestational diabetes is not always known, but hormonal changes during pregnancy play a major role. As the placenta produces hormones that support fetal growth, these hormones can reduce the effectiveness of insulin in the body. When the pancreas cannot produce enough insulin to compensate, blood sugar levels rise. Regular prenatal care allows healthcare providers to identify and manage gestational diabetes early through blood sugar monitoring, nutrition guidance, physical activity, and, in some cases, medication.


It is important to attend all prenatal appointments and follow recommended screening guidelines during pregnancy. Managing gestational diabetes through proper medical care can significantly reduce risks and support healthy pregnancy outcomes. After pregnancy, follow-up testing is important to ensure blood sugar levels return to normal and to assess long-term diabetes risk.


Awareness and education about gestational diabetes help promote healthier pregnancies and long-term health for both parents and children. Early detection, consistent care, and access to accurate information play a critical role in reducing complications and supporting positive outcomes during and after pregnancy.

Arabic - سُكَّري الحمل

سكري الحمل هو حالة تظهر أثناء فترة الحمل عندما لا يتمكن الجسم من تنظيم مستويات السكر في الدم بشكل صحيح. يحدث ذلك نتيجة التغيرات الهرمونية المرتبطة بالحمل، والتي قد تؤثر على عمل الإنسولين وتؤدي إلى ارتفاع مستوى الجلوكوز في الدم. غالبًا ما يظهر سكري الحمل خلال الثلث الثاني أو الثالث من الحمل، وعادةً ما يختفي بعد الولادة، إلا أنه يتطلب متابعة طبية دقيقة للحفاظ على صحة الأم والجنين.


لا تظهر أعراض واضحة على العديد من المصابات بسكري الحمل، ولهذا تُعد الفحوصات الروتينية أثناء الحمل ضرورية. وعند ظهور الأعراض، فقد تشمل الشعور بالعطش الشديد، وكثرة التبول، والإرهاق، أو تشوش الرؤية. وبسبب تشابه هذه الأعراض مع التغيرات الطبيعية أثناء الحمل، قد لا يتم اكتشاف سكري الحمل دون إجراء الفحوصات المناسبة. وإذا لم تتم السيطرة عليه، فإن ارتفاع مستويات السكر في الدم قد يؤثر على نمو الجنين وسير الحمل.


يمكن أن يزيد سكري الحمل من خطر حدوث مضاعفات متعلقة بالحمل. فقد يكون حجم الجنين أكبر من الطبيعي، مما قد يؤدي إلى صعوبة أثناء الولادة وزيادة احتمالية الولادة القيصرية أو حدوث إصابات أثناء الولادة. كما قد يرتبط سكري الحمل بزيادة خطر الولادة المبكرة، أو انخفاض مستوى السكر في دم المولود بعد الولادة، أو مشكلات في التنفس، أو الإصابة باليرقان. وفي بعض الحالات، قد يزيد سكري الحمل غير المُسيطر عليه من خطر وفاة الجنين.


قد تواجه الحوامل المصابات بسكري الحمل أيضًا مخاطر صحية، مثل ارتفاع ضغط الدم أو الإصابة بتسمم الحمل. بالإضافة إلى ذلك، فإن النساء اللواتي يُصبن بسكري الحمل يكنّ أكثر عرضة للإصابة بداء السكري من النوع الثاني في المستقبل. وتشمل عوامل الخطر الأخرى الاستعداد الوراثي، والتقدم في العمر، وزيادة الوزن، ووجود تاريخ عائلي للإصابة بالسكري.


لا يكون السبب الدقيق لسكري الحمل معروفًا دائمًا، إلا أن التغيرات الهرمونية أثناء الحمل تلعب دورًا رئيسيًا في حدوثه. حيث تُفرز المشيمة هرمونات تدعم نمو الجنين، لكنها قد تقلل من فعالية الإنسولين في الجسم. وإذا لم يتمكن البنكرياس من إنتاج كمية كافية من الإنسولين لتعويض ذلك، ترتفع مستويات السكر في الدم. وتساعد المتابعة المنتظمة قبل الولادة على اكتشاف سكري الحمل مبكرًا وإدارته من خلال مراقبة مستويات السكر، واتباع نظام غذائي صحي، والنشاط البدني المناسب، واستخدام الأدوية عند الحاجة.


من المهم الالتزام بجميع مواعيد المتابعة الطبية أثناء الحمل واتباع توصيات الفحص الموصى بها. فالإدارة الجيدة لسكري الحمل تقلل بشكل كبير من المخاطر وتدعم نتائج حمل صحية. وبعد الولادة، تُعد الفحوصات اللاحقة ضرورية للتأكد من عودة مستويات السكر في الدم إلى وضعها الطبيعي وتقييم خطر الإصابة بالسكري على المدى الطويل.

تسهم التوعية بسكري الحمل في تعزيز صحة الحمل وحماية صحة الأم والطفل على المدى البعيد. ويؤدي الاكتشاف المبكر، والمتابعة المستمرة، والحصول على معلومات دقيقة إلى دور أساسي في تقليل المضاعفات ودعم نتائج إيجابية أثناء الحمل وبعده.

Urdu - حمل کے دوران ذیابیطس (حمل کی شوگر)

حمل کے دوران ذیابیطس ایک ایسی حالت ہے جو حمل کے دوران اس وقت پیدا ہوتی ہے جب جسم خون میں شوگر کی مقدار کو درست طریقے سے قابو میں نہیں رکھ پاتا۔ یہ حالت حمل کے دوران ہونے والی ہارمونل تبدیلیوں کی وجہ سے پیدا ہوتی ہے، جو انسولین کے مؤثر کام میں رکاوٹ بنتی ہیں اور خون میں شوگر کی سطح بڑھ جاتی ہے۔ حمل کی ذیابیطس عموماً حمل کے دوسرے یا تیسرے مرحلے میں ظاہر ہوتی ہے اور اکثر زچگی کے بعد ختم ہو جاتی ہے، تاہم اس دوران باقاعدہ طبی نگرانی نہایت ضروری ہوتی ہے تاکہ ماں اور بچے دونوں کی صحت محفوظ رہے۔


بہت سی خواتین میں حمل کے دوران ذیابیطس کی کوئی واضح علامات ظاہر نہیں ہوتیں، اسی لیے حمل کے دوران باقاعدہ اسکریننگ ٹیسٹ نہایت اہم ہوتے ہیں۔ اگر علامات ظاہر ہوں تو ان میں زیادہ پیاس لگنا، بار بار پیشاب آنا، تھکن، یا نظر کا دھندلا ہونا شامل ہو سکتا ہے۔ چونکہ یہ علامات عام حمل کی علامات سے ملتی جلتی ہو سکتی ہیں، اس لیے مناسب ٹیسٹ کے بغیر اس بیماری کا پتہ چلنا مشکل ہو جاتا ہے۔ اگر بروقت تشخیص اور علاج نہ کیا جائے تو بلند شوگر کی سطح بچے کی نشوونما اور حمل کے نتائج پر منفی اثر ڈال سکتی ہے۔


حمل کے دوران ذیابیطس حمل سے متعلق کئی پیچیدگیوں کے خطرے کو بڑھا سکتی ہے۔ بچے کا وزن معمول سے زیادہ ہو سکتا ہے، جس سے ولادت کے دوران مشکلات پیدا ہو سکتی ہیں اور نارمل ڈیلیوری کے بجائے آپریشن کی ضرورت پڑ سکتی ہے۔ اس کے علاوہ قبل از وقت پیدائش، پیدائش کے فوراً بعد بچے میں شوگر کی کمی، سانس کے مسائل، یا یرقان کا خطرہ بھی بڑھ سکتا ہے۔ اگر حمل کی ذیابیطس کو قابو میں نہ رکھا جائے تو بعض صورتوں میں مردہ پیدائش کا خطرہ بھی ہو سکتا ہے۔


حاملہ خواتین میں حمل کے دوران ذیابیطس ماں کی صحت پر بھی اثر ڈال سکتی ہے۔ اس سے بلند فشارِ خون یا حمل کے دوران زہرِ حمل (پری ایکلیمپسیا) کا خطرہ بڑھ سکتا ہے۔ مزید یہ کہ جن خواتین کو حمل کے دوران ذیابیطس ہو، ان میں مستقبل میں ٹائپ 2 ذیابیطس ہونے کا امکان زیادہ ہوتا ہے۔ دیگر خطرے کے عوامل میں خاندانی تاریخ، عمر میں اضافہ، زیادہ وزن، اور غیر صحت مند طرزِ زندگی شامل ہیں۔


حمل کے دوران ذیابیطس کی اصل وجہ ہمیشہ واضح نہیں ہوتی، مگر ہارمونل تبدیلیاں اس میں بنیادی کردار ادا کرتی ہیں۔ حمل کے دوران نال (پلیسینٹا) ایسے ہارمونز پیدا کرتی ہے جو بچے کی نشوونما کے لیے ضروری ہوتے ہیں، مگر یہ ہارمونز انسولین کے اثر کو کم کر سکتے ہیں۔ اگر لبلبہ اس کمی کو پورا کرنے کے لیے اضافی انسولین پیدا نہ کر سکے تو خون میں شوگر کی سطح بڑھ جاتی ہے۔ باقاعدہ طبی معائنہ، شوگر کی نگرانی، متوازن غذا، مناسب جسمانی سرگرمی، اور بعض اوقات ادویات کے ذریعے اس حالت کو مؤثر طریقے سے قابو میں رکھا جا سکتا ہے۔


حمل کے دوران تمام طبی ملاقاتوں میں شرکت اور تجویز کردہ ٹیسٹ کروانا نہایت اہم ہے۔ حمل کی ذیابیطس کا مناسب انتظام حمل کے دوران پیچیدگیوں کے خطرے کو نمایاں طور پر کم کر سکتا ہے اور صحت مند ولادت میں مدد دیتا ہے۔ زچگی کے بعد بھی فالو اپ ٹیسٹ ضروری ہوتے ہیں تاکہ یہ یقینی بنایا جا سکے کہ شوگر کی سطح معمول پر آ گئی ہے اور مستقبل میں ذیابیطس کے خطرے کا اندازہ لگایا جا سکے۔


حمل کے دوران ذیابیطس کے بارے میں آگاہی ماں اور بچے دونوں کی طویل مدتی صحت کے لیے بے حد اہم ہے۔ بروقت تشخیص، مسلسل طبی دیکھ بھال، اور درست معلومات تک رسائی پیچیدگیوں کو کم کرنے اور بہتر صحت کے نتائج حاصل کرنے میں کلیدی کردار ادا کرتی ہے۔

Farsi - دیابت بارداری

دیابت بارداری حالتی است که در دوران بارداری ایجاد می‌شود و در آن بدن نمی‌تواند سطح قند خون را به‌درستی تنظیم کند. این وضعیت معمولاً به دلیل تغییرات هورمونی دوران بارداری رخ می‌دهد که عملکرد انسولین را مختل کرده و باعث افزایش قند خون می‌شود. دیابت بارداری اغلب در سه‌ماههٔ دوم یا سوم بارداری تشخیص داده می‌شود و در بسیاری از موارد پس از زایمان برطرف می‌گردد، اما در طول بارداری نیازمند مراقبت و پیگیری پزشکی منظم است تا سلامت مادر و جنین حفظ شود.


بسیاری از افراد مبتلا به دیابت بارداری علائم مشخصی ندارند، به همین دلیل انجام آزمایش‌های غربالگری در دوران بارداری اهمیت زیادی دارد. در صورت بروز علائم، ممکن است تشنگی زیاد، تکرر ادرار، خستگی، یا تاری دید دیده شود. از آنجا که این علائم می‌توانند شبیه تغییرات طبیعی بارداری باشند، دیابت بارداری بدون انجام آزمایش‌ها ممکن است تشخیص داده نشود. در صورت عدم کنترل، قند خون بالا می‌تواند بر رشد جنین و روند بارداری تأثیر منفی بگذارد.


دیابت بارداری می‌تواند خطر بروز برخی عوارض دوران بارداری را افزایش دهد. نوزاد ممکن است وزن بالاتری از حد طبیعی داشته باشد که می‌تواند زایمان را دشوارتر کرده و احتمال زایمان سزارین یا آسیب‌های هنگام تولد را افزایش دهد. همچنین خطر زایمان زودرس، کاهش قند خون نوزاد پس از تولد، مشکلات تنفسی و زردی افزایش می‌یابد. در موارد نادر و در صورت عدم کنترل مناسب، دیابت بارداری می‌تواند خطر مرده‌زایی را نیز افزایش دهد.


افراد باردار مبتلا به دیابت بارداری ممکن است خود نیز با مشکلات سلامتی مواجه شوند، از جمله افزایش خطر فشار خون بالا یا پره‌اکلامپسی در دوران بارداری. علاوه بر این، افرادی که در دوران بارداری به دیابت بارداری مبتلا می‌شوند، در آینده بیشتر در معرض ابتلا به دیابت نوع ۲ قرار دارند. عواملی مانند سابقهٔ خانوادگی دیابت، افزایش سن، اضافه وزن و سبک زندگی ناسالم می‌توانند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهند.


علت دقیق دیابت بارداری همیشه مشخص نیست، اما تغییرات هورمونی نقش اصلی را ایفا می‌کنند. در دوران بارداری، جفت هورمون‌هایی ترشح می‌کند که برای رشد جنین ضروری هستند، اما می‌توانند اثر انسولین را کاهش دهند. اگر لوزالمعده نتواند انسولین کافی برای جبران این وضعیت تولید کند، سطح قند خون افزایش می‌یابد. مراقبت‌های منظم دوران بارداری به تشخیص زودهنگام دیابت بارداری و مدیریت آن از طریق پایش قند خون، تغذیهٔ سالم، فعالیت بدنی مناسب و در برخی موارد مصرف دارو کمک می‌کند.


شرکت در تمامی ویزیت‌های دوران بارداری و انجام آزمایش‌های توصیه‌شده اهمیت زیادی دارد. کنترل مناسب دیابت بارداری می‌تواند به‌طور قابل توجهی خطر عوارض را کاهش داده و به نتایج سالم‌تر بارداری کمک کند. پس از زایمان نیز انجام آزمایش‌های پیگیری ضروری است تا بازگشت قند خون به سطح طبیعی و خطر ابتلا به دیابت در آینده بررسی شود.


افزایش آگاهی دربارهٔ دیابت بارداری نقش مهمی در حفظ سلامت مادر و کودک در کوتاه‌مدت و بلندمدت دارد. تشخیص زودهنگام، مراقبت مداوم و دسترسی به اطلاعات دقیق از عوامل کلیدی در کاهش عوارض و حمایت از بارداری سالم به شمار می‌روند.

Copyright © 2026 MISC -  Medical Initiative for Support in Columbus - All Rights Reserved.

  • Resources

This website uses cookies.

We use cookies to analyze website traffic and optimize your website experience. By accepting our use of cookies, your data will be aggregated with all other user data.

Accept